Başımızda kavak yelleri esiyormuş, essin
Adam sende keyfimiz yerinde…

Ben henüz anne ya da baba değilim. Bir öğretmen hiç değil. Ben sadece gencim…

Gençlik… Elimizden hızla kayıveren yıllar… Geceleri yastığa başınızı koyduğunuzda binbir hayale yelken açtığınız umarsız yıllar. İnsanın yaşam dönemlerinin her biri kendine özgü koşullara sahip olsa da, gençliğin bunlar içinde en özeli ve en güzeli olduğunu ifade etmek mümkündür. Kişiliğin oluştuğu, yaşam denen çetin mücadeleye sadece uzaktan bakıldığı, aşkların ve dostlukların en fırtınalısının yaşandığı yıllar.

Gençlik acaba belli bir yaş dilimini mi kapsamakta yoksa yaşları ilerledikçe kendini avutmaya çalışan büyükler gibi; ‘insan kendini hangi yaşta hissederse o yaşta’ zamanı mı? Bence; acıyla tanıştığın ilk gün olgunluğa da adım atıyorsun. ‘O gün’ hayat sana yüzünü gösteriyor. Amacım hayatın yaşanmaz bir yer vs. olduğunu söylemek değil. Ancak hayaller ve ideallerle süslenmiş bir yaşamda farkında olmadığınız bir duvara tosluyorsunuz. Yazımda gençliğin iki yönünü ele almak istiyorum. Biri ciddi, diğeri gayri ciddi yönü.
Devamını Oku →

Düşünüyorum öyleyse varım…
Descartes

Var olmanın mihenk taşı düşünmek…

Belirleyici olan şey, düşünmeyi ve konuşmayı öğrenmektir; bunların sonuçları olan şeyler ise o denli belirleyici değildir. Kendi deneyim ve öz benliğine güvenmeyenlerin suskunluğunun aşılması gerekir. Bu tip insanlar ifade güçlerinin bastırılmasına susarak ya da kendi kendilerini sansürleme yoluna giderek tepki verirler. Kendi kendini bulma yolunda ilk adımı atacakken, susma yolunu tercih ederler. Bu noktada kelimeler hayatımızda, onların gerekliliğini düşündüğümüzden daha gerekli olduğu gibi, zannettiğimizden daha da çok şey ifade ederler. Konuşan bir varlık olan insan, düşüncelerini ifade etmek ve başkalarının düşüncelerini öğrenmek için bu eyleme girişir.
Devamını Oku →

Çok kişi bir başka türlü kendine yalan.
Çok kişi bir başka yalan, kendi türünde…
                                                Özdemir Asaf

Annelerimiz. Dünyaya gözlerimizi açtığımızda ilk gördüğümüz insan. Bizi ilk besleyen, bize hayatımızda ilk seni seviyorum diyen insan. Bütün yaşantımız boyunca üzerimize titreyen insan. Ama ne talihsizliktir ki bize ilk yalanı da söyleyen insan. Yalan, belki sadece bir kelime. Fakat zararları sadece söyleyenle sınırlı olmuyor maalesef. Duyan herkesi olumsuz biçimde etkiliyor.
Devamını Oku →

…Başkalarının aşkıyla başlıyor hayatımız
  Ve devam ediyor başkalarının hınçlarıyla
  Düşmanı gösteriyorlar, ona saldırıyoruz
  Siz gidin artık
  Düşman dağıldı dedikleri bir anda anlaşılıyor
  Baştan beri bütün yenik düşenlerle aynı kışlaktaymışız
  İncecik yas dumanı herkese ulaşıyor
  Sevinç günlerine hürya doluştuğumuzda
  Tek başınayız…

İsmet Özel, bir Yusuf Masalı’ndan
Devamını Oku →

Hayatımız boyunca bir sürü seçimler yapıyoruz. İster seçenekler arasından birini seçerek olsun, ister yapılabilecek bir şeyler varken yapmayarak, erteleyerek olsun. Yaşamaya, karar vermeye devam edebilmek, dış dünyaya kendimizi sunabilmek için, en iyisini seçtiğimizi, kendimize ve başkalarına inandırıyoruz. Bunu yaparken her daim övündüklerimizin başında kendi seçimlerimiz olduğuna inandığımız şeylerin dökümünü yapıyoruz karşımızdakine. Örneğin; bitirilen okullar, çalışılan yerler, alınan başarılar, hobiler, meziyetler vs. liste uzayıp gitmekte.

Devamını Oku →